Nostalgie

Museum de Grutterswinkel trekt recordaantal bezoekers. Pure nostalgie voor seniore toeristen. Onlangs zat ik naast Groene Ster Duurzaam op de publieke tribune bij de raadsvergadering over de herziening van het bestemmingsplan aangaande recreatiegebied de Groene Ster. Voorafgaand aan de behandeling legden tal van fractiemedewerkers de eed of belofte af zoals raadsleden dat doen. Dat was nieuw voor mij. Toen ik ooit zelf fractiemedewerker was, was er omtrent deze functie niks geregeld. Werd destijds afgevaardigd naar een besloten commissievergadering, als ik mij goed herinner in verband met gedoe over het stadskantoor in aanbouw. In die tijd waren besloten vergaderingen schering en inslag, er moesten nogal wat kwesties buiten de media gehouden worden. De commissievoorzitter Peter den Oudsten, de huidige burgemeester van Groningen stelde mijn aanwezigheid niet op prijs en verzocht mij de vergadering te verlaten. Veel keus had ik niet want geen (juridische) poot om op te staan. Een raadsperiode later mocht ik tussentijds instromen als raadslid met in de eerste vergadering de kwestie aangaande de sluiting van zwembad Kalverdijkje. Burgemeester Margreeth de Boer werd opgevolgd door Geert Dales die aan het einde van de raadsperiode memoreerde dat het knap was om in een paar jaar tijd een zwembad te sluiten en te openen. Voor minder geld dan begroot. Kun je van die metrolijn in Amsterdam niet zeggen. Tegelijkertijd werd parkeergarage Oldehoofsterkerkhof tijdens het bouwen ontworpen. Niet door ambtenaren want dan zou het niet goed zijn gekomen.

Vergelijk dat alles eens met het geklungel van Culturele Hoofdstad in het algemeen en de festivals in de Groene Ster in het bijzonder. Als het gaat om harde infrastructuur dan kun je voor uiteenlopende projecten diverse marktpartijen inhuren. Die marktpartijen voeren hun kunstjes uit op basis van een verzameling samenhangende kennis en vaardigheden. Het is de taak van een projectleider om namens de gemeente als een regisseur deze hoogstandjes op elkaar af te stemmen. Je zou verwachten dat bij de uitverkiezing van Leeuwarden tot Culturele Hoofdstad van Europa voor een vergelijkbare aanpak werd gekozen. Belangrijk verschil: bij zachte infrastructuur is veelal op voorhand niet duidelijk welke kennis en vaardigheden nodig zijn. Die moet je als eerste zien te ontdekken. Tot mijn stomme verbazing las ik onlangs in de Leeuwarder Courant een interview met de vorige baas van CH2018 waarin hij meldde dat er binnen de organisatie een heuse richtingenstrijd gaande was omtrent de te varen koers. En dat terwijl alle zeilen bijgezet hadden moeten worden om te ontdekken wat er zoal bij komt kijken om van het project een succes te maken. De kwartiermakers kozen destijds voor het uit- en aanbesteden van de projecten aan professionele marktpartijen alsof het harde infrastructuur betreft. Die partijen voeren hun kunstjes uit, helaas heeft LF2018 niet geleerd die te integreren in een groter geheel. Het is het allemaal net niet.

Festivalorganisaties in de Groene Ster maken het nog bonter, weten we ons niet aan de omgeving aan te passen dan passen we de omgeving aan. Op een boom meer of minder wordt niet gekeken en dat allemaal voor weidevogels. Andere vogels kunnen de boom in, maar wel elders. Hopelijk komt Leeuwarden dit jaar tot de conclusie dat festivals in het recreatiegebied toch geen goed idee zijn. Wellicht denken we dan in de nabije toekomst met enige weemoed terug op de bak bestuurlijke bagger die ons ten deel viel met een uitgeleefd gebied tot gevolg.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s