Het culturele spel en de knikkers

Gedeputeerde Sietske Poepjes is nog net niet het bos ingestuurd maar wel het culturele veld in voor overleg omtrent een herijking van beleid. D.w.z een onsamenhangende opsomming op grond waarvan de een meer krijgt en een ander minder. In termen van speltheorie heet zoiets een zero-sum game, de omvang van de koek staat vast en wat de een ontvangt krijgt een ander niet. De organisatoren van culturele evenementen concurreren met elkaar om de gunst van de bezoeker alsmede om een aandeel uit de subsidiepotten. Organisator moeten we breed opvatten, het gaat om musea, schouwburgen, festivals en andere evenementen waarbij op basis van een creatief concept wordt gepoogd publiek te trekken. Inkomsten uit kaartverkoop zijn zelden toereikend om de kosten te dekken. Auteurs van het boek Spelen met de concurrent, speltheorie als strategisch wapen stellen dat het in het zakenleven gaat om concurreren en samenwerken.  Concurreren voor een groter aandeel uit de koek, samenwerken om de koek groter te maken. Ontbrekend in de discussie over de herijking is de vraag: Hoe maken we als provincie Friesland samen met het culturele veld de koek groter zonder de subsidiebedragen te verhogen?

Naast inkomsten uit kaartverkoop zijn er ruwweg vier andere geldstromen: subsidie, fondsen, crowdfunding, en sponsoring. Een beetje observeren leert dat alle geldverstrekkers regels hanteren bij het beschikbaar stellen van centen. Overheden hanteren expliciet subsidievoorwaarden die voor een ieder kenbaar zijn, je kunt van tevoren je kansen op succes voorspellen. Fondsen hanteren ook regels die veelal voortvloeien uit de statuten. Vorig jaar was er een bijeenkomst in stadsschouwburg de Harmonie om vraag en aanbod omtrent financiering van 2018-evenementen bij elkaar te brengen. Menig aanwezige kende het bestaan van sommige fondsen niet, omgekeerd financiert een fonds niet elk evenement. Deelnemers aan een actie voor crowdfunding hanteren voor zichzelf ook regels, maar die zijn voor buitenstaanders nauwelijks of niet te achterhalen. Sponsoring door het bedrijfsleven is voor veel organisatoren van culturele evenementen onontgonnen terrein ook al is het Fries museum er vorig jaar in geslaagd een groot bedrijf aan zich te binden. Voor kleinere spelers is het doorgaans een stuk lastiger, uitzonderingen daargelaten. De organisatie van het psychedelische festival Psy-Fi weet wel een lokale coffeeshop als sponsor te strikken maar supermarkten laten zich minder gemakkelijk paaien ook al profiteren sommigen geweldig van dat festival.

Bedrijven zijn geen filantropische instellingen die zomaar geld ter beschikking stellen, zelfs overheden doen dat niet. Welk bedrijf welke regels hanteert voor sponsoring is voor de kleinere spelers in het culturele veld nauwelijks of niet de achterhalen. Daar zouden ze wel wat hulp bij kunnen gebruiken. Bij het Fries museum is kennelijk kennis en expertise aanwezig gelet op het geboekte resultaat. Er bestaat een boek over sponsoring door het bedrijfsleven getiteld Goed werkt beter geschreven door marketinggoeroe Philip Kotler, kortom er zijn voldoende aangrijpingspunten voor beleid. Wil cultuur een economische motor zijn dan doet de gedeputeerde er verstandig aan de koek voor het culturele veld te vergroten. Kies een aantal verschillende 2018-projecten en kijk wat wel of niet werkt. Beschouw het als een spel waarbij al spelend de spelregels en de knikkers nog ontdekt moeten worden.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s