Kat in het bakkie

Visnet vangt straks granaten in Mali, die kop viel vorig jaar in de Leeuwarder Courant te lezen. De Nederlandse militairen in Mali worden straks beschermd tegen granaatinslagen door speciale visnetten. De machines bij de Van Beelen Group ( http://www.vanbeelen.com ) in Gouderak draaien op volle toeren. Prachtig zo’n vehaal, waar je het ijzersterke kunststof Dyneema van DSM zoal voor kunt gebruiken. Normaal gesproken zou ik de krant met dit stukje bij het oudpapier hebben gedaan ware het niet dat er een leuke toepassing voor is voor het project Leeuwarden Culturele Hoofdstad 2018. Nee, niet als vangnet voor stuntelende bestuurders.
Uit Zwitsers onderzoek van CREMA is gebleken dat je meer bezoekers naar (culturele) evenementen trekt wanneer je gratis of goedkoop eten en drinken aanbiedt. Goedkoop kan alleen wanneer je een nieuwe, onbenutte voedselbron weet aan te boren. Bij de agrarische hogeschool Van Hall Larenstein hadden ze vorig jaar een week lang verantwoorde snacks op het kantinemenu staan waaronder een seaweedburger. Weinig provincies met zoveel zout zeewater als Friesland, het moet mogelijk zijn om voor weinig geld aanzienlijke hoeveelheden zeewier(en) te telen. Ik zat te denken in de richting van visnetten maar wist toen nog niet dat die netten van ijzersterke kunststofvezels worden gemaakt. Nu nog bedenken wat de grootte van de mazen moet zijn, welke vorm die netten het beste kunnen hebben en hoe je ze fixeert en markeert. Bij Van Hall Larenstein hebben ze lectoren op het gebied van voedsel, marine policy, biobased economy en lijntjes naar ondermeer Wageningen University & Research (WUR) en de Rijksuniversiteit Groningen (RuG). Daar moet uit te komen zijn. Overigens is het telen van zeewier en het verwerken ervan in lekkere voeding niet nieuw, een bedrijfje in de provincie Zeeland doet het al op kleine schaal.
Het wordt pas echt leuk en interessant wanneer je de nuttige bestanddelen van zeewier(en) kosteneffectief weet te scheiden zodat de reguliere voedingsindustrie in Noord-Nederland er iets mee kan. In het algemeen kun je wel de verschillende stofjes in plantaardig materiaal onderscheiden, het daadwerkelijk scheiden valt niet altijd mee. Toch is het de moeite van het proberen waard, lukt het dan lever je niet alleen een mooie bijdrage aan tal van culturele evenementen in 2018 maar ook aan het wereldvoedselvraagstuk.
Gelet op het feit dat de beoogde voorzitter van de Raad van Toezicht van LCH2018 afkomstig is van een bedrijf met food enrichment in de naam moet dit uit te voeren project een kat in het bakkie zijn. Ook al is dat vermoedelijk eerder een Chinees dan een Fries gerecht.

Advertisements

2 thoughts on “Kat in het bakkie

  1. Wel… zet maar eens een emmer water in de tuin. In no time zit er alg in. Daar moet toch wel iets mee te doen zijn lijkt me. Alg is uiteraard vooral ook koolstof, en toevallig zijn wij een carbon-based lifeform. Als je alles herleidt tot wat het is, leven wij in feite van lucht. Van CO2 wel te verstaan. Immers, planten halen hun voeding/bouwstoffen uit LUCHT. (niet uit de bodem zoals de meeste mensen denken) Oh, en licht. Fotosynthese. Van photon naar elektron die van simpele carbon en waterstof lange keten suikers maakt. En dieren en wij maken daar weer vetten van etc.

    Wil je gratis voedsel weggeven, is stap 1: afvangen van zoveel mogelijk CO2. Om koolstof van te maken. Algen zijn daarin voor zover ik weet een goede partner.

    stap 2 is: hoe maak je van korte -smakeloze- molecuulketens ‘lekkere’ suikers en vetten?
    Dat is de uitdaging dus. Die de smaak bepaalt!
    De drie-eenheid van smaak is: suiker, vet, zout. Daar zijn wij mensen gek op.

    Stap 3: Vervolgens krijg je – qua smaak beleving- ook nog te maken met textuur.
    Vis kent meer textuur verschil dan vlees.

    Vlees, vis, mensen, planten, olie: een pot nat. Allemaal carbon based. Kringloop, gevoed door de zon.
    Of misschien beter gezegd: koolwaterstoffen. Koolstof, waterstof en zuurstof(water): that’s it!

    Soms stikstof.

    Maar de hamvraag blijft: wil je veel gratis voedsel weggeven moet je ten eerste zoveel mogelijk koolstof uit lucht zie te halen. Water is er in overvloed, evenals stikstof.

    Aardgas, benzine, alcohol, vetten en suikers verschillen ‘in principe’ niet zoveel van elkaar.
    Is immers een grote kringloop van water en koolstof.

    Maar goed. Stap 1 is en blijft: hoe vang je ten eerste zoveel mogelijk koolstof. Ofwel: welk levend organisme vangt zoveel mogelijk CO2 af. En onder welke omstandigheden. Geen idee. Misschien algen in glazen buizen waar gewone lucht doorheen geblazen wordt.

    http://nl.wikipedia.org/wiki/Algen

    http://nl.wikipedia.org/wiki/Fotosynthese

    http://nl.wikipedia.org/wiki/Koolhydraat

    • De toepassingsmogelijkheden van zeewieren doen niet onder voor die van algen, zie http://seaweed.biorefinery.nl/ Zeewieren hebben als voordeel dat die in korte tijd een verhoudingsgewijs groot volume krijgen. De eerste te nemen horde is de gecontroleerde teelt in open water. Ook al kun je bij zeewieren amper praten over ‘zaailingen’, bij sommige soorten kun je die aan een lange lijn knopen. Je oogst dan door de uitgezette lijnen binnen te halen. Het “zaaien” is een arbeidsintensief proces, de opbrengsten wegen amper op tegen de kosten. Hier en daar worden stijve metalen constructies voorgesteld in de nabijheid van olieplatforms en windmolenparken op zee uit de buurt van scheepvaartverkeer. Zogeheten multi-purpose platforms.
      Biomassa heeft in het begin geen waarde uit zichzelf, de noodzakelijke handelingen die geen waarde toevoegen dienen minimaal te zijn. Metalen constructies vereisen een groot startkapitaal terwijl de opbrengsten vooralsnog onzeker zijn. Handiger is om de principes van een lean start-up toe te passen: al doende een werkend verdienmodel ontdekken. Flexibiliteit en lage opstartkosten zijn cruciaal. Netten voldoen aan deze criteria. De ‘zaailingen’ van zeewieren zijn zo klein dat die door de mazen van welk net dan ook glippen. De kunst is het verband te vinden tussen de grootte van de mazen van het net en de omvang van de zaailingen en het moment waarop de netten uitgezet (kunnen) worden. Grotere mazen -> minder materiaal -> lagere kosten. Volgens mij zijn netten in de vorm van een koker die je onder en boven vast kunt snoeren het handigst: er ontstaat een bolvorm. Twee manieren om te fixeren en te markeren: een anker aan de onderkant en een boei aan de bovenkant of een flexibele kunststof paal door het midden die je in de bodem kunt steken en boven het water uitsteekt.
      Het aardige van dit project is dat je in 2018 een gegarandeerd afzetkanaal kunt realiseren door het aanbieden van arrangementen: toegang tot een evenement inclusief goedkoop gezond eten. Zo kun je de hele kostenstructuur inzichtelijk krijgen zodat je na 2018 kunt beoordelen welke andere toepassingen van zeewieren commercieel haalbaar zijn.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s