Gedeputeerde ziet ze vliegen

Vliegbasis Leeuwarden krijgt vier onbemande vliegtuigen en gedeputeerde Sander de Rouwe ziet mogelijkheden die ik niet kan ontdekken. De Leeuwarder Courant meldt: http://www.lc.nl/friesland/De-Rouwe-Kansen-voor-drone-valley-in-Noorden-22671078.html . Kennelijk heeft hij zijn radarscherm op een andere frequentie staan want bij mij verschijnen er andere alarmerende signalen. Drones, die eigenlijk Unmanned Aerial Vehicles (UAV) genoemd zouden moeten worden, zijn voor militairen namelijk doelvliegtuigen bedoeld om uit de lucht geschoten te worden. Dat kan toch niet de toekomst van Noord-Nederland zijn. De onbemande toestellen die op vliegbasis Leeuwarden gestationeerd worden, worden op afstand via een satelliet gevlogen en zijn bedoeld om elders inlichtingen te verzamelen. De toestellen voeren hun missies niet uit vanaf de basis alhier, zover kunnen ze niet vliegen naar bijvoorbeeld Mali, Afghanistan of waar dan ook. Het zijn toestellen met een landingsgestel en vereisen derhalve een start- en ladingsbaan in tegenstelling tot de toestellen waarover de landmacht en marine beschikken. Mooi voor de plaatselijke werkgelegenheid zo’n squadron onbemande vliegtuigen en daarmee hebben we het wel gehad.

Gedeputeerde Sander de Rouwe ziet mogelijkheden voor het gezamenlijk scholen van data-analisten voor zowel militair als civiel gebruik. Dat kan ik niet volgen. De toestellen worden op zicht door militairen gevlogen en ik kan mij niet voorstellen dat ze daarbij civiele pottenkijkers willen hebben. Er worden geen gegevens verzameld die analysevaardigheden vereisen die ook in het bedrijfsleven ingezet kunnen worden. De gedeputeerde kijkt oostwaarts richting luchthaven Eelde waar sinds kort onbemande vliegtuigen ingezet mogen worden voor bijvoorbeeld precisielandbouw. Eerder dit jaar kondigde toenmalig staatssecretaris van Dam een Nationale Proeftuin Precisielandbouw (NPPL) aan waarvan mij de status onduidelijk is. Het gaat in ieder geval niet om eenvoudige materie blijk uit https://www.innovatie-estafette.nl/nieuws/nieuws/2017/07/13/rapport-precisielandbouw-blijft-achter-bij-verwachtingen . Dat weerhield anderen niet om er alvast eentje te beginnen http://www.akkerwijzer.nl/nieuws/12257/proeftuin-precisielandbouw-volgend-jaar-van-start . Ook al krijgt Noord-Nederland alsnog de nationale proeftuin toegewezen, we staan vanaf de start op achterstand en heten niet allemaal Max Verstappen.

Onbemande vliegtuigen zijn voor de agrarische sector alleen (financieel) interessant wanneer die autonoom kunnen en mogen vliegen. Neem het controleren van gewassen op ziektes. Een agrarische ondernemer heeft twee mogelijkheden: bij wijze van hobby zelf een toestel besturen of een bedrijf inhuren. In het laatste geval zijn kosten en baten niet snel in evenwicht, in het eerste geval kan het uit wanneer de ondernemer de eigen uren niet van een prijskaartje voorziet. In beide gevallen wordt het gewas visueel bekeken veelal met een infraroodcamera. Gezonde planten onderscheiden zich van zieke in de mate waarin ze infrarood absorberen / weerkaatsen. Een echt mooie oplossing is er eentje waarbij het vliegtuigje geleerd heeft dat onderscheid zelf te maken, een tak van sport die machineleren (ML) wordt genoemd. Deep learning (DL) is een vorm van ML die wordt toegepast bij autonoom rijdende auto’s.

Op het gebied van precisielandbouw loopt Noord-Nederland niet voorop, in Friesland mogen er vanwege de aanwezigheid van een militair vliegveld, recreatie- en natuurgebieden op weinig plaatsen onbemande vliegtuigen ingezet worden. Ik weet niet wat de gedeputeerde in gedachten heeft, hij ziet ze in ieder geval vliegen.

Advertisements

Journalistiek Liwwadders deugt (niet)?

Vette koppen maken is de redactie van Liwwadders wel toevertrouwd. Neem deze http://www.liwwadders.nl/eelke-lok-journalistiek-liwwadders-deugt-niet/ boven een column oorspronkelijk gepubliceerd op de website van de regionale omroep. Trouwe lezers van Liwwadders.nl nemen er natuurlijk onmiddellijk kennis van. Zelf lees ik naast Stadsblad Liwwadders de Volkskrant en de Leeuwarder Courant, samen met anderen om de kosten te drukken. Je vraagt je af waarom die krant zoveel geld moet kosten, weinig bijdragen van eigen hand per slot van rekening. Mensen die vanwege een smalle beurs een abonnement moeten ontberen kunnen met een geregelde blik op http://www.lc.nl/net-binnen/ ook heel wat over de wereld te weten komen. Uiteraard werp ik elke dag ook een blik op de website van de regionale omroep. Jammer dat er in de regio niet wordt samengewerkt door de media, blijkens een ingezonden stuk van de oud-hoofdredacteur van de Leeuwarder Courant in die krant zijn er geen juridische regels die samenwerking onmogelijk maken. De uitgever van de krant heeft een andere keuze gemaakt.

De Leeuwarder Courant viel door de mand toen de Gemeenschappelijke Persdienst ophield te bestaan. Aan het begin van de economische crisis trokken de deelnemende regionale kranten de stekker eruit en gelijk viel er een stuk minder in de krant te lezen. De overgebleven journalisten hebben van onderzoeksjournalistiek nog nooit gehoord, gewend om gezagsdragers naar de mond te praten. Dan lees ik liever de bijdragen van de correspondenten van Liwwadders.nl ook al zijn die soms wat persoonlijk gekleurd. Sociale werkvoorziening Caparis, wijkinitiatief Big Society, de begroting van Leeuwarden, de gemeenteraadsverkiezing van 22 november aanstaande, Liwwadders.nl legt de vinger op de zere plek en bij de Leeuwarder Courant blijft het oorverdovend stil. Over een week mogen we naar de stembus, de verkiezing gaat nergens over, het LC weet dat ook maar zegt het niet en haalt wat oude koeien uit de sloot om de schijn hoog te houden. Welke partijen er vijf(!) jaar geleden tegen de kandidaatstelling van Leeuwarden voor Culturele Hoofdstad van Europa hebben gestemd. Zeker twee politieke partijen die destijds tegen waren zijn nu positief, alsmede een groot deel van de lokale bevolking. Over muziekfestivals in recreatiegebied de Groene Ster hebben partijen niet veel zeggenschap tenzij ze een wijziging van het bestemmingsplan voorstaan. Overigens kan het bestemmingsplan de komende periode worden veranderd ook al staat het in geen enkel verkiezingsprogramma. In ieder geval in de weekendeditie van de Leeuwarder Courant van 11 november niks dat uitnodigt voor een bezoek aan het stemlokaal. De opkomst zal bedroevend laag zijn.

Tenzij voor die tijd veel mensen een exemplaar van de analoge Liwwadders weten te scoren met zo’n lekkere vette kop: Jacobi of Jacobse. Valt er toch nog wat te kiezen.

Goed werkt beter

Gedeputeerde Sietske Poepjes begrijpt niet waarom de sponsoring rond LF2018 zo moeizaam verloopt: inhoudelijk staat het toch als een huis? Alsof dat voldoende is om bedrijven over de streep te trekken om te doneren. Bedrijven zijn geen filantropische instellingen die zomaar geld weggeven, ze willen er altijd iets voor terughebben ook al geven ze geld aan goede doelen. Kun je als bedrijf geld verdienen aan goede doelen? Een paar jaar geleden kocht ik voor tien euro in de nadagen van de ondergang van een boekwinkelketen het boek Goed werkt beter! Geschreven door o.a. Philip Kotler, een grote naam op het gebied van marketing. Gekocht onder het motto, die paar euro gaan mij de kop niet kosten en wellicht word ik er wat wijzer van. Jarenlang lag het op de stapel nog te lezen, voor de gelegenheid een stukje in gelezen: Ja, bedrijven kunnen geld verdienen door goed te doen. Moet je natuurlijk wel de goede dingen goed doen en dat kun je nu in dat boek lezen. Waarom sponsoren bedrijven LF2018 dan niet?

Het antwoord is eenvoudig: ze weten niet dat het in hun voordeel kan. Niet iedereen koopt voor de aardigheid een “moeilijk” boek en ondernemers lezen alleen boeken in de vakantie en zelden om een betere ondernemer te worden. Alweer een tijdje geleden presenteerde Club2018 zich voor het eerst op de zakelijke beurs Trade Experience Leeuwarden, tegenwoordig weer gewoon bedrijvencontactdagen geheten. Een leuk standje met slechts weinig aanloop. Tijdens de beurs hier en daar wat gepolst, wat blijkt: mensen denken bij cultuur aan een bezoek aan schouwburg of museum en niet aan zakendoen. De eerste leden van Club2018 zagen wel de zakelijke kansen, een alcoholische drank met 20,18 procent alcohol, een kaasje met opdruk, dat werk. Het laaghangend fruit is geplukt en de rest snapt niet wat LF2018 hun te bieden heeft. Veel moeite om de doelgroep over de streep te trekken heeft de organisatie ook nooit gedaan, afgelopen jaren zag je steevast op de bedrijvencontactdagen een standje van houten kratten staan op het plein rondom voetbalclub Cambuur. Zo win je geen enkele wedstrijd en zeker geen sponsoren.

Sponsoring nu een gelopen race? Lijkt mij niet, er zal meer moeite gedaan moeten worden om sponsoren te winnen. Het Friese College van Gedeputeerde Staten doet er verstandig aan om de mogelijkheden op korte termijn te onderzoeken, snel succes is toch niet meer aan de orde. Voor de lange(re) termijn zijn er aardige maatschappelijk relevante projecten waar bedrijven hun naam aan kunnen verbinden, denk aan het project rond de bijen en het project kunst in het land in de omgeving van de Waddenzee. Cause marketing als groeistrategie, goed werkt beter! De gedeputeerde kan er maar beter goed werk van maken want slecht besturen levert niks op.

LF2018 als hefboom

Sponsoring LF2018 verloopt verre van vlekkeloos. Best wel opmerkelijk gelet op het feit dat steeds meer Nederlanders belangstelling tonen voor culturele evenementen, zo blijkt uit berichtgeving http://www.liwwadders.nl/90-van-de-nederlanders-bezoekt-culturele-voorstelling-of-festival/ . De organisatie zal wel weer iets niet helemaal goed doen. Inmiddels worden er op tal van plaatsen in Friesland bijeenkomsten georganiseerd voor exploitanten van verblijfsaccommodaties om ze op het hart te drukken reclame te maken voor de culturele evenementen in de directe nabijheid. Immers, hoe meer bezoekers voor een evenement des te groter de kans op een overnachting. Organisatoren ontvangen meer gasten en dat stimuleert ze wellicht vaker iets te bedenken met als gevolg meer overnachtingen. Het valt niet moeilijk in te zien dat er een positieve wisselwerking bestaat tussen aard en aantal culturele evenementen en het aantal overnachtingen in een verblijfsaccommodatie. Aan de belangstelling van Nederlanders voor cultuur ligt het niet.

Het instrumentarium van Peter Senge in het kader van de Vijfde Discipline ten behoeve van lerende organisaties is heel aardig om kwalitatief inzicht te krijgen in hoe de dingen met elkaar samenhangen. Het gaat in veel opzichten voorbij aan details die het verschil kunnen maken tussen inzicht verkrijgen en daadwerkelijk een verandering tot stand brengen. De meeste boeken van Senge verschenen in de jaren negentig van de vorige eeuw en konden derhalve niet anticiperen op een werk dat vlak voor de eeuwwisseling verscheen: Complexiteit in organisaties, een raamwerk voor het management. De Engelse titel doet het boek meer echt aan: Harnessing Complexity, Organizational Implication of a Scientific Frontier. De auteurs worden veelal geassocieerd met het Amerikaanse Santa Fe Institute ( http://www.santafe.edu ). Het raamwerk gaat uit van actoren met een eigen strategie om een doel te bereiken. Actoren kunnen invloed uitoefenen op hun omgeving en andere actoren middels interactie. De verzameling actoren is niet homogeen maar vertoont variatie, een succesvolle strategie is doorgaans het resultaat van selectie. Het geheel wordt doorgaans aangeduid als een Complex Adaptief Systeem (CAS).

De verzameling (Friese) uitbaters van verblijfsaccommodaties is niet homogeen, je hebt hotels in uiteenlopende soorten en maten, B & B’s, bungalowparken, e.t.c. Elke uitbater heeft een eigen strategie om gasten in huis te krijgen. Onderlinge interactie is minimaal, er worden bijeenkomsten georganiseerd om die interactie en die met de organisatoren van (culturele) evenementen op gang te brengen. Werp een blik op het krantje met het jaarprogramma van LF2018 en stel vast de groep organisatoren ook verre van homogeen is. Ook nog eens aan verandering onderhevig, na 2018 organiseren mogelijkerwijs anderen een happening. Grote uitdaging voor na 2018: hoe draag je geleerde lessen en opgedane ervaringen over? Pas wanneer een en ander beklijft kun je vaststellen dat er structureel iets veranderd is. Jammer dat de Friese campus van de Rijksuniversiteit van Groningen pas volgend jaar van start gaat en we nu een wetenschappelijk vastgestelde nulsituatie moeten ontberen. Friesland is volgend jaar een levend laboratorium en je zou maar wat graag willen (kunnen) vaststellen in welke mate LF2018 als hefboom heeft gefungeerd.

Dans der verandering

Friesland is klaar voor de toekomst. Dat stelt de (zakelijke) uitgave Fries Journaal op de voorpagina na het opleveren van tal projecten omtrent harde infrastructuur als (vierbaans)wegen en aquaducten. Over voor welke toekomst deze provincie klaar is laat het blad zich wijselijk niet uit. Hoe Friezen hun toekomst zien gaan we hopelijk in 2018 ontdekken. Harde infrastructuur voldoende, maar hoe nu verder met de landschapspijn veroorzaakt door die wegen en de afnemende biodiversiteit door intensieve melkveehouderij? Tijd voor verandering. Leuk onderwerp, veranderkunde. Er zijn boeken over volgeschreven, mijn favoriete zijn geschreven door http://nl.wikipedia.org/wiki/Peter_Senge in de serie De Vijfde Discipline. Ik heb ze bijna allemaal behalve die over lerende scholen. Onderwijsgevenden brengen anderen kennis en vaardigheden bij maar leren zelf nauwelijks of niet en daarom zijn er weinig lerende scholen. Dat boek uit de serie mis ik niet. Het denken in systemen laat zich in het kader van LF2018 mooi illustreren met de wisselwerking tussen de uitbaters van verblijfsaccommodaties en organisatoren ven (culturele) evenementen. Het zal duidelijk zijn dat de kans op een overnachting toeneemt wanneer er in de nabijheid van een accommodatie een evenement wordt georganiseerd. Meer evenementen, meer overnachtingen, het ene fenomeen versterkt een ander. Organisatoren zien graag bezoekers verschijnen, liever meer dan minder. Systeemdenken ontstond na het niet uitkomen van voorspellingen in het kader van het rapport Grenzen aan de groei. Extrapoleren van trends uit het verleden naar de toekomst werkt niet, de wereld waarin we leven verloopt allesbehalve lineair.

Meer (culturele) evenementen des te meer overnachtingen, er zijn echter grenzen aan groeiprocessen. Evenementen organiseren kost geld, de hoeveelheid beschikbare subsidie wordt door politici naar boven begrensd. De dames en heren zouden meer subsidie beschikbaar kunnen stellen maar als er een tekort aan creatieve concepten ontstaat worden de potjes niet of oneigenlijk benut. Kenmerken van systemen: groeiprocessen lopen tegen (kunstmatige) grenzen aan, verschijnselen versterken of verzwakken elkaar met enige tijdvertraging. Elk systeem kent terugkoppelingen, elk systeem streeft naar evenwicht. Wie iets wil veranderen doet er verstandig aan deze elementen in de realiteit te (onder)kennen. Denk aan het voorbeeld van de overnachtingen in relatie tot de georganiseerde evenementen en de beschikbare subsidies.

Bij veranderingen gaat het niet zelden om een balletje aan het rollen te krijgen. Kortom, waar liggen je aangrijpingspunten. Een mooi voorbeeld waaruit blijkt dat dat niet eenvoudig is, is het volgende berichtje http://www.lc.nl/friesland/Doarpswurk-leert-dorpen-%E2%80%98initiatiefkunde%E2%80%99-22581715.html . Kleine kans dat mensen dit berichtje gelezen hebben, grote kans dat er met de inspanningen van dit Friese dorp niks is gebeurd. Het initiatief voor een handleiding tot het nemen van initiatieven zou het kristallisatiepunt van een sneeuwbal kunnen worden, ware het niet dat slechts weinigen er weet van hebben. Hoe de erfenis van het project LF2018 eruit gaat zien is koffiedikkijken, erover nadenken is zeker niet verkeerd en dan met name over de rol van politici. Die zijn soms nodig in verband met wet- en regelgeving en het beschikbaar stellen van publieke middelen. Politici zijn niet zelden lastige danspartners, ze uitnodigen op de dansvloer van verandering vereist huiswerk maken. Systeemdenken is een geschikt aangrijpingspunt, politici oproepen een visie te ontwikkelen voor na 2018 niet.

Voortschrijdend inzicht

Bij een vredelievend project als LF2018 past niet zoiets militaristisch klinkend als After-Action Review (AAR). Toch is het niet verkeerd om terug te blikken op de gang van zaken tot op heden, de huidige toestand van het project is meer geluk dan wijsheid. Wie de beelden van de presentatie van het programma heeft gemist werpt een blik op de volgende video van de regionale omroep: http://www.omropfryslan.nl/nijs/766936-fideo-wat-bliuwt-oer-fan-kulturele-haadsted-nei-2018 ? Daags na de presentatie werd huis aan huis het krantje met het jaarprogramma bezorgd, die van mij ligt op de stapel nog te lezen en in menig ander huishouden inmiddels in de daartoe bestemde afvalbak beland. Honderd dagen voor de start van het jaar waarin Leeuwarden zich Culturele Hoofdstad van Europa mag noemen, andere steden die die titel mochten voeren deden dat ook zo. Nooit begrepen waarom, we zouden volgens een externe adviseur de spanning anders niet hebben kunnen verdragen. Mogelijkerwijs dat de inwoners van die andere steden met spanning op het programma van hun stad zaten te wachten, ik heb niet de indruk dat LF2018 erg leeft onder de inwoners van Leeuwarden. De actie had wel tot gevolg dat we de markt voor touroperators zijn kwijtgeraakt. Balans: niks gewonnen, wel verloren.

De scheurkalender met tal van weetjes over Friesland en een selectie van evenementen kun je ook geen succes noemen want wegens een gebrekkige opmaak niet geschikt als planinstrument. Eerste oplage zo snel mogelijk zien te slijten zodat erĀ  ruimte komt voor een verbeterde uitgave. Het is duidelijk dat de mensen belast met de uitvoering van het project LF2018 maar wat doen. Op sommige zaterdagmiddagen tref ik in het centrum van de stad weleens leden van een politieke partij aan die willekeurige passanten vragen naar hun mening. Desgevraagd willen veel mensen die wel geven. Zou je iets vergelijkbaars ook kunnen doen met mogelijke bezoekers voor volgend jaar? In menig hotel in Friesland overnachten gasten die hier moeten zijn en doorgaans elders verblijven, een mooie doelgroep om te bevragen. Er is een krantje met een jaaroverzicht, wat vinden mensen van elders van dat krantje en andere pr-uitingen rond LF2018 ?

Er is volgend jaar het nodige te beleven in Friesland, mensen die iets organiseren zien graag andere mensen op bezoek komen. Niks stimuleert meer dan positieve terugkoppeling. Welke pr-uitingen effectief (zullen) zijn valt in samenspraak met uitbaters van verblijfsaccommodaties te achterhalen, er is een krantje waarmee je met mensen in gesprek kunt komen. Het is natuurlijk niet verkeerd om alvast na te denken over de tijd na 2018, afgaand op het genoemde filmpje zijn er twee kampen: het ene kamp kijkt naar de politici en de politici in het andere kamp willen, niet verrassend, geen geld op voorhand beschikbaar stellen. Die patstelling doorbreek je op dit moment niet, het is zaak om die veel geroemde open gemeenschap in beweging te krijgen. Eventjes geen idee hoe dat het beste zou kunnen, voortschrijdend inzicht leidt tot de conclusie dat we niet bij de mensen van de organisatie LF2018 moeten zijn vanwege organiserend onvermogen.

Uitgeslapen democraten

Congresgangers kunnen deels bij andere D66-ers slapen, meldde de Leeuwarder Courant onlangs. Overnachten in het WTC Expo is een prijzige aangelegenheid en om de kosten te drukken heeft een regionaal lid van die partij de rol van makelaar op zich genomen. Zouden al die congresgangers ook zo’n krantje met het jaaroverzicht van LF2018 uitgereikt krijgen? Ik begrijp dat congres 106 van D66 in Leeuwarden wordt gehouden vanwege de (vervroegde) gemeenteraadsverkiezingen in Friesland en vanwege het feit dat Leeuwarden volgend jaar Culturele Hoofdstad van Europa is. Enig opportunisme is politici niet vreemd, maar van de laatste reden stond ik wel even te kijken gelet op het feit dat de lokale democraten destijds tegen kandidaatstelling waren. Volgens het vigerende verkiezingsprogramma ziet de partij de uitverkiezing als een geschikt middel om de stad te promoten. Een magere ambitie.

Een club die het allemaal wat beter begrepen heeft is de Wateralliantie gevestigd op de Watercampus te Leeuwarden. Daar weten ze dat Leeuwarden zich van de Verenigde Naties innoverende stad voor watertechnologie mag noemen. Met dat gegeven wordt tot op heden weinig gedaan, per slot van rekening ben je als stad slechts een jaar Culturele Hoofdstad. Blijkens hun pr-uitgave Waterproof snapt die belangenbehartiger dat de status van European Capital of Culture een uitgelezen kans is om dat andere predicaat uit te venten. In ieder geval wordt er een delegatie uit Zuid-Korea verwacht, een land waarmee de provincie Friesland een tijdje terug een soort van convenant heeft afgesloten. Het nuttige met het aangename verenigen en er centen mee verdienen. Hoezo gaat LF2018 niks opleveren?

Regeren is vooruitzien, zo’n congres met nieuwe ministers is een mooie gelegenheid wat dingetjes in gang te zetten. D66 mag de minister van Onderwijs, Cultuur en Wetenschappen leveren en watertechnologisch instituut Wetsus te Leeuwarden ontbeert nog structurele financiering op de lange(re) termijn, een aardig onderwerp voor in de wandelgangen. Het lijkt mij ook niet verkeerd om de minister alvast te strikken voor de waterweek volgend jaar wanneer o.a. de Zuid-Koreanen op visite komen. We mogen hopen dat iedere uitbater van een verblijfsaccommodatie inmiddels over een stapel kranten met het jaaroverzicht van LF2018 beschikt om uit te delen aan de gasten. De lokale congresgangers gaan dat natuurlijk controleren want uitgeslapen democraten hebben een open oog voor de toekomst van de stad en de provincie.

Friesland en de wereld

Inmiddels een scheurkalender weten te scoren met evenementen in 2018 en weetjes omtrent Friesland. Helaas niet bruikbaar als planinstrument. Kalenders zijn bedoeld om activiteiten in de tijd te plannen en dat gaat met de scheurkalender Friesland en de wereld niet lukken. Na 2018 zal ik heel wat meer weten over Friesland dan nu, de weetjes die op elk velletje van de dag staan zijn de moeite van het lezen waard. Daarmee is helaas ook alles gezegd. Het kenmerk van een scheurkalender is dat een velletje pas zichtbaar wordt wanneer alle voorgaande zijn verwijderd. De maand januari van volgend jaar begint met een overzicht van doorlopende programmering, ik neem de allereerste: Leeuwarden * Fries museum, Mata Hari, de mythe en het meisje, 14 okt. t/m 2 apr. Elk eerste velletje van de maand kun je maar beter apart leggen want anders wordt het heel onoverzichtelijk. In de daarop volgende dagen wordt deze tentoonstelling wel en soms niet vermeld. Op 2 april 2018 valt te lezen dat het de laatste dag is dat deze tentoonstelling bezocht kan worden.

Volgend jaar valt er in het kader van Leeuwarden Culturele Hoofdstad 2018 in heel Friesland veel te beleven. Een precieze planning maken hoort op dit moment tot de onmogelijkheden want een deel van de projecten moet nog tot uitvoering komen en is derhalve nog niet bekend, Die tentoonstelling over Mata Hari parkeer je in je achterhoofd, die kan vaak genoeg bezocht worden. Met het verstrijken van de tijd wordt het aantal mogelijke bezoekmomenten rap kleiner. Voor mij is zo’n scheurkalender pas nuttig wanneer ik op elke blaadje middels een tijdbalk(je) kan zien hoeveel tijd er resteert tot de sluitingsdatum. Dan kun je een dergelijke kalender benutten om je tijd te plannen: Wil ik nog naar dit of dat? Dan zal het deze week moeten gebeuren. Behalve de doorlopende evenementen zijn er ook festiviteiten met een beperkt aantal voorstellingen. Op een bepaalde dag wil ik op het betreffende blaadje kunnen zien of die dag, zeg, de derde van vijf voorstellingen is te bezoeken. Als een evenement echt eenmalig is dan moet dat van de kalender afspatten.

De zoveelste gemiste kans van het project LF2018, er heeft niemand naar het ontwerp van de scheurkalender gekeken vanuit gebruikersoogpunt. Er is veel gepubliceerd over het visueel presenteren van informatie, het gebruik van tijdbalken zou het geheel veel bruikbaarder hebben gemaakt. Gelukkig is er nog wat tijd om hier en daar wat correcties aan te brengen. Vooralsnog mogen we onze handjes dichtknijpen wanneer mensen de weg naar de verschillende festiviteiten weten te vinden. Friesland en de wereld? Zoveel organiserend onvermogen is toch niet meer van deze tijd?

Carbon Capture & Utilisation

Oost-Groningen kent verhoogde concentratie subsidieschooiers. Iets anders kan ik er niet van maken na de zoveelste oproep voor meer geld voor veronderstelde economische kansen in Noord-Nederland. Op gezette tijden komt het voorbij: de kansen van een waterstofeconomie voor dit deel van het land. Afgelopen week in de Leeuwarder Courant een ingezonden stuk afkomstig van een bedrijf uit (Oost-)Groningen over de kansen van waterstof voor nieuwe welvaart en werkgelegenheid met het verzoek aan politici om bestuurlijke lef te tonen. Waterstof is een klein molecuul en waterstofgas is derhalve een ijl gas waar je alleen maar iets mee kunt doen wanneer het onder hoge druk is samengeperst. Dat vereist een infrastructuur die we (nog) niet hebben, of politici eventjes de moed aan de dag willen leggen om de benodigde centjes beschikbaar te stellen. Daar gaat het noordelijke bedrijfsleven geweldig van profiteren zeggen sommige mensen, in ieder geval het bedrijf van de schrijver van het ingezonden stuk. Op dezelfde dag verscheen in een andere krant ook een heel interessant stuk: http://www.volkskrant.nl/opinie/-co2-moet-je-niet-opslaan-maar-recyclen~a4522404/ over hergebruik van dat bekende broeikasgas. Een beetje te oppervlakkig helaas, daarom een zoekmachine geactiveerd met het volgende resultaat: http://co2chem.co.uk/carbon-capture-and-utilisation-in-the-green-economy .

Stel je bent een regionaal politicus die moet beslissen over de inzet van schaarse middelen: ga je voor een waterstofeconomie of hergebruik van CO2? Bij een economie draait het om het aanbieden van producten en diensten waarvoor mensen willen betalen omdat ze er iets aan hebben. De eerste vraag die bij een noordelijke waterstofeconomie gesteld moet worden is: Welke bedrijven gaan aan wat op basis van waterstof bij wie wat verdienen? Ik vrees dat het lang stil blijft. Suggesties voor een betere noordelijke economie afkomstig uit (Oost-)Groningen neem ik altijd met een korreltje zout. Oorspronkelijk dachten ze aldaar met de bouw van een paar elektriciteitscentrales veel (nieuwe) werkgelegenheid te realiseren. De daadwerkelijke bouw leverde vooral voor niet-Nederlandse Europeanen werk op, door overaanbod van stroom worden er enkele centrales gesloten. Nettoresultaat: enkele tientallen banen voor onderhoudspersoneel. De komst van een datacenter van Google zou uitkomst bieden, ondanks een investering van enkele honderden miljoenen euro’s is het nettoresultaat enkele tientallen structurele banen voor techneuten om de boel in de lucht te houden. Aan de in dat datacenter opgeslagen gegevens kan geen bedrijf geld verdienen, die zijn van Google. Het geld dat het bedrijf daarmee verdient komt niet in de regio terecht. We moeten helaas vaststellen dat de mensen in (Oost-)Groningen geen goede staat van dienst hebben als het gaat om het ontplooien van initiatieven aangaande nieuwe welvaart en werkgelegenheid. Bij zo’n ingezonden stuk in de Leeuwarder Courant springen bij mij de lichten van groen op oranje: let op, verzoek voor subsidie!

Overigens kunnen hergebruik van CO2 en een waterstofeconomie prima in elkaars verlengde liggen. Het grote probleem met een waterstofeconomie is de benodigde infrastructuur. Het lijkt mij handig om te beginnen met hergebruik van CO2 en daarbij waterstof te betrekken. Het echt lastige zijn de werkende verdienmodellen voor bedrijven, op van staatswege gesubsidieerde werkgelegenheid zitten we niet te wachten ook al hebben ze daar in Oost-Groningen met hun communistische verleden wat minder moeite mee.

Big Society

Goed dat we in Leeuwarden de correspondenten van Liwwadders.nl hebben. Als buitenstaander kan ik de gang van zaken rond het project Big Society niet meer volgen. Wat is er eigenlijk precies mis met dit alleraardigste idee om mensen uit wijken die op achterstand zijn gezet zelfredzaam te maken? Onlangs trof ik een aankondiging voor een congres van Binnenlands Bestuur in mijn mailbox aan: Hoe effectief is het sociaal beleid in uw gemeente? Welke resultaten heeft u bereikt, en waren dat ook de resultaten die u voor ogen stonden? Geeft het Rijk u voldoende (financiele) speelruimte om het sociaal domein in uw gemeente naar eigen inzicht in te richten? Op die vragen krijgt u een antwoord tijdens het congres Sturen op resultaat in het sociaal domiein, hoe u burgerbetrokkenheid vorm kunt geven en deel kunt laten uitmaken van het beleid, hoe cyclisch denken een bepaalde rol kan spelen in het toewijzen van Wmo-voorzieningen, en hoe in Lelystad de dagbesteding wordt aanbesteedt via populatiebekostiging en hoe lokale samenwerking tot betere resultaten in informele zorg leidt.

Het enige dat ik weet over het sociaal domein in Leeuwarden is dat er een financieel tekort is. Streeft de gemeente ook maatschappelijke doelen na? Geen idee. In dit verband ook een leuk berichtje: http://www.liwwadders.nl/living-labs-vooral-nog-lokale-beloftes/ . Als ik in Leeuwarden langs buurtschap Schilkampen (hard)loop dan zie ik een vaargeul ontstaan waar een binnenvaartschip doorheen kan maar waar niemand wat aan heeft omdat (spoor)bruggen verdere doorgang blokkeren. Een stukje verderop kan in het kader van Big Society een wijk geen geld krijgen. Lees ik in de Leeuwarder Courant hele ingezonden stukken over de renovatie van de atletiekbaan van Lionitas waar allesbehalve sprake is van burgerparticipatie. Vooralsnog is de renovatie mislukt. Valt in het verkiezingsprogramma van een lokale politieke partij te lezen dat Leeuwarder ambtenaren geacht worden met de inwoners MEE te denken, maar geeft de partij niet aan hoe deze cultuuromslag te bewerkstelligen. Als ik in Stadsblad Liwwadders lees dat de lijsttrekker van de PvdA Lutz Jacobi van mening is dat Leeuwarder topambtenaren minder macht moeten hebben, dan denk ik: wie gaat een en ander dan wel bedenken? Raadsleden?

Volgende maand in verband met een gemeentelijke herindeling vervroegde gemeenteraadsverkiezing. Gaat die ook ergens over? Het staat vast dat gelet op eerdere akkevietjes als begraafplaatsen en aanbestedingen dat de kwaliteit van het ambtelijk apparaat en de politieke aansturing voor verbetering vatbaar zijn. Mogen we van de deelnemende partijen horen hoe ze dit gaan bewerkstelligen? Het project Leeuwarden Culturele Hoofdstad 2018 is gered door de gemeenschap, nu de stad zelf nog.