Culturele verkooppraatjes

Burgemeester Crone dirigeert Noord-Nederlands Orkest tijdens het openingsevenement van City Proms. Gelukkig speelt zo’n orkest probleemloos op de automatische piloot. Het optreden van de schoolkinderen daaraan voorafgaand vond ik leuker. Of de nieuwe locatie het Wilhelminaplein een verbetering is ten opzichte van de oude (Oldehoofsterkerkhof) waag ik te betwijfelen, de tent voor de geluidstechnici ontneemt veel mensen het zicht op het podium. Vanwege de neerslag hadden veel mensen een paraplu opgestoken en was er voor menigeen  weinig te zien. Na een half uur hield ik het voor gezien. Als over een paar nachtjes slapen ook de gemeenteraad van Leeuwarden instemt met meer geld voor het project Culturele Hoofdstad 2018 dan kunnen de creatievelingen los. Het schijnt dat er al iemand nadenkt over de openingsceremonie over zeven maanden. Meer geld voor o.a. marketing, wat is er in hemelsnaam met de andere centen gebeurd?

Jaren geleden tijdens een van de eerste edities van de zakelijke beurs Trade Experience Leeuwarden kwam ik de toenmalige pr-mevrouw van de organisatie tegen. Ze had een hekel aan kritische stukjesschrijvers vertelde ze, als moeder van twee kleine kinderen beloonde ze vooral gewenst gedrag door complimentjes uit te delen. Met andere woorden, mensen zoals ik dienden in haar ogen vooral anderen een veer hun achterste te steken. Dat wat de Leeuwarder Courant doet. Die publiceerde later een heel verhaal over deze mevrouw tijdens haar bezoek aan een belangrijke beurs voor toerisme in Berlijn. Hollandser zou het niet gaan worden, of iets van gelijke strekking. Recentelijk liet een mevrouw van het Fries Congres Bureau in diezelfde krant weten dat de markt voor touroperators verloren is gegaan. Mogen we ook weten wat er allemaal is misgegaan?

Op de eerder genoemde zakelijke beurs werd ter gelegenheid van de oprichting van Club 2018 een in Liverpool geschoten filmpje vertoond. De organisatie was naar de stad afgereisd om wat plaatjes te schieten om de zegeningen van Culturele Hoofdstad te illustreren. Ik heb het resultaat gezien en maar goed dat het daarna niet meer is vertoond. Beelden van een verpauperd Liverpool die in Leeuwarden nooit geschoten hadden kunnen worden. Met zo’n filmpje trek je geen mensen over de streep om de beurs te trekken, wat de oorspronkelijke intentie was. Bedrijven zijn geen filantropische instellingen, geld geven zonder tegenprestatie in niet hun ding. Dat kun je weten en daar kun je iets mee doen. Kennelijk te veel moeite, we vragen gewoon de overheden om meer centen.

Sommige bestuurders dromen van de erfenis van het project. Friesland zou meerdere transformaties ondergaan, aldus een gedeputeerde. In deze provincie gaat niks vanzelf, zonder gericht beleid zal de erfenis van het project alleen uit onbetaalde rekeningen bestaan. Mensen die zijn opgeleid voor het onderwijs weten dat je begint met het vaststellen van de beginsituatie. Iemand kan nog niet tot tien tellen, vanuit maatschappelijk oogpunt is het zeer gewenst wanneer de betreffende persoon dat wel kan. De onderwijsgevende verricht de vereiste didactische handelingen en na afloop valt vast te stellen of een en ander is gelukt. Stel je wilt dat mensen die komend jaar wat organiseren dat ook na 2018 blijven doen als onderdeel van de legacy. Het is bekend om wie het gaat, hun beginsituatie aangaande het organiseren van culturele evenementen is vast te stellen. Vraag na 2018 hoe het is gegaan en je weet de gewenste eindsituatie. Formuleer vervolgens passend beleid. Voor gedeputeerden en wethouders die bestuurlijk nog niet tot tien kunnen tellen zou dit weleens heel ingewikkeld kunnen zijn. Culturele praatjes verkopen is natuurlijk een stuk gemakkelijker.

Scenario

(Semi-)overheden die leren. Een realistisch scenario of realiteit? Best wel hoopgevend het initiatief om burgers te betrekken bij het maken van (toekomst)plannen. Ik zag het wat laat voorbij komen, de bijeenkomsten in het kader van http://www.omgevingslab.frl bedoeld om een nieuw type streekplan te ontwikkelen. Het mag geloof ik niet meer streekplan heten, elke vierkante meter oppervlak in dit land heeft een bestemming en wie daar verandering in wil aanbrengen zal daar tijdig een begin mee moeten maken. Maar ja, wat brengt ons de toekomst? Afgaand op berichtgeving in de media over de eerste bijeenkomst wordt er door belangstellende bewoners van Friesland gesproken onder diverse onderwerpen onder leiding van scenarioplanners van Stenden Hogeschool. Die hogeschool kent al jaren een expertisecentrum op het gebied van scenarioplanning, daar werd eigenlijk nooit iets mee gedaan. Nu dus wel, er zijn derhalve mensen in deze contreien die wat hebben geleerd. De vlag kan uit. Per slot van rekening zijn Friese bestuurders en beleidsmaker traag van begrip en moeilijk lerend. Het fenomeen scenarioplanning bestaat namelijk al tientallen jaren.

Het toeval wil dat ik onlangs voor een paar euro het boek De levende onderneming van Arie de Geus op de kop kon tikken. De ondertitel luidt: Over leven en leren in een turbulente omgeving. Ik kocht het met het oog op Culturele Hoofdstad 2018 dat als thema heeft Iepen Mienskip (open gemeenschap). Friezen zijn overwegend een gelukkig volkje, maar zelfgenoegzaamheid is riskant in een wereld vol veranderingen. Of je nu een politieke partij bent of een warenhuis, even niet opletten en je bent gezien. Kunnen we niet hebben in Friesland. Arie de Geus werd begin jaren tachtig van de vorige eeuw bij Koninklijke Shell benoemd tot hoofd van een afdeling die moest gaan nadenken over mogelijke toekomsten. Wat als vragen stellen zoals: Wat gaan we als bedrijf doen wanneer de olie (bijna) op is? Voor verschillende situaties kun je verschillende scenario’s opstellen die een aanwijzing geven over wat te doen wanneer een specifieke omstandigheid zich voordoet. Je maakt plannen op basis van realistische scenario’s maar doet geen poging de toekomst te voorspellen. Ooit organiseerde de voorganger van de elfde faculteit van de Rijksuniversiteit Groningen eens een dag bij Stenden Hogeschool over scenarioplanning en sommige deelnemers vonden het maar niks want weinig wetenschappelijk. Met wetenschap heeft het inderdaad weinig te doen, met leren des te meer. Het boek van de Geus verscheen in 1997 een paar jaar later na het boek Het Vijfde Discipline Praktijkboek over lerende organisaties en systeemdenken.

Lange tijd was scenarioplanning voorbehouden aan multinationals, die beschikten vanouds over de vereiste resources en hadden ook het meest te winnen. Anno nu is scenarioplanning voor iedereen weggelegd, in 2004 verscheen een gratis publicatie getiteld What If? The Art of Scenario Planning for Nonprofits in de vorm van een pdf-bestand. Het is nog steeds voor nop van het Internet te plukken http://monitorinstitute.com/downloads/what-we-think/what-if/What_If.pdf . Anno 2017 maken Friese (semi-)overheden voor het eerst serieus gebruik van een techniek die al tientallen jaren bestaat en waar we al tientallen jaren profijt van hadden kunnen hebben. De vooruitgang in deze provincie is soms adembenemend. We moeten nu serieus rekening gaan houden met het scenario dat bestuurders en beleidsmakers echt iets leren. Wat dan?

Heel Friesland een proeftuin

Recreatiegebied de Groene Ster is een planologische flater maar wel een mooie. Plannen maken valt nog niet mee en zeker niet wanneer bestuurders en beleidsmakers niet (willen / kunnen) leren. Friesland als proeftuin voor een circulaire economie en het Waddeneiland Ameland als proeftuin voor duurzame energie. Die ambities vielen afgelopen week in een aantal media te lezen. Vooral de ambitie voor de aanleg van een slim energienet op Ameland trok mijn aandacht. Zo’n tien jaar geleden organiseerde de Noordelijke Ontwikkelingsmaatschappij (NOM) samen met Energy Valley een bijeenkomst over de marktkansen van slimme energienetten voor noordelijke ondernemers. Tot op heden zijn die nul gebleken, wat doen die plannenmakers niet goed? Bij een nieuwe technologie gaat het niet uitsluitend om die technologie maar veel vaker over de invoering en acceptatie. Veelal staan bestaande wet- en regelgeving in de weg. Een regelvrije zone voor een circulaire economie is derhalve een goede zaak.

De wereld waarin we leven is niet-lineair en lineair denken leidt vroeg of laat tot problemen. Denk per ongeluk niet dat bedrijven het beter doen dan (semi-)overheden, in een recente uitgave van het Amerikaanse tijdschrift Harvard Business Review staat een artikel getiteld Linear Thinking in a Nonlinear World, The obvious choice is often wrong. Ook managers van bedrijven gaan vaak gemakkelijk in de fout. Recreatiegebied de Groene Ster is overigens ook het gevolg van een lineaire denkfout. Na de Tweede Wereldoorlog dachten de plannenmakers dat Leeuwarden autonoom zou doorgroeien naar tweehonderdduizend inwoners. De rioolwaterzuiveringsinstallatie en de Groene Ster zijn de gevolgen van die verkeerde inschatting. Destijds waren auto’s niet zo gewoon als nu, men dacht aan vertier in de nabijheid van de stad. Zwembad de Kleine Wielen lag in die tijd bepaald niet naast de deur, tegenwoordig grenst het recreatiegebied na een uitbreiding in westelijke richting aan de woonwijk Camminghaburen. Het zwembad bestaat al lang niet meer en is tegenwoordig het dierenpark AquaZoo. Tussendoor is het ook nog even een otterstation geweest, dat is in ieder geval geen financieel succes gebleken. Recentelijk is vlak bij dat voormalige otterstation en huidig AquaZoo een voorziening aangebracht in de Groningerstraatweg zodat otters zich probleemloos van de Groene Ster naar de Grote Wielen kunnen verplaatsen en weer terug. Twintig jaar na het sluiten van dat otterstation leven die beesten gewoon buiten de toenmalige hekken. Oostelijk van de Grote Wielen is onlangs een sloepenroute voor elektrisch aangedreven bootjes in gebruik genomen waar ook otters van profiteren. Dat project is het resultaat van een maatschappelijke co-creatie. De meest recente herinrichting van de Groene Ster is dat ook, zet verschillende partijen met ogenschijnlijk uiteenlopende belangen om tafel en er kan iets moois ontstaan.

Bij de herinrichting van het recreatiegebied kon er helaas geen rekening worden gehouden met muziekfestivals, het bestemmingsplan voorziet er niet in. Desondanks mag de gemeente Leeuwarden drie keer een ontheffing verlenen, het maakte de komst mogelijk van Psy-Fi. Elke editie van dat festival is goed voor een economische impuls van enkele miljoenen euro’s. Festivalgangers komen uit alle delen van de wereld naar een gebied dat oorspronkelijk is ontworpen voor gebruik dichtbij huis. De Groene Ster mag met recht een planologische flater worden genoemd. Lineair denken in een niet-lineaire wereld leidt zelden tot het beoogde resultaat. Formuleer globaal een gewenste situatie en zet participerende partijen om tafel en neem de tijd. Het project met de genoemde sloepenroute duurde tussen de tien en vijftien jaar. Roep heel Friesland uit tot proeftuin, bestuurders en beleidsmakers bakken er toch niks van en dan kun je het maar beter zelf doen. Het project Leeuwarden Culturele Hoofdstad 2018 lijkt mij een goed moment om er een begin mee te maken.

Erfenis

Suggestieve journalistiek bij de Leeuwarder Courant. Omdat er bij elke Culturele Hoofdstad wel wat te doen is en bij Leeuwarden ook en het bij menig stad alsnog goed komt, komt het ook bij Leeuwarden alsnog goed. De krant noemde wat steden waarbij de voorbereidingen voor het betreffende jaar van uitverkiezing verre van vlekkeloos verliepen, maar het alsnog een succes werd. Helaas werd verzuimd te melden in welke opzichten Leeuwarden overeenkomsten dan wel verschillen vertoont. De argumentatie is weinig wetenschappelijk, journalisten roepen maar wat, die krant heeft geen professionals in dienst. Het onverwachte vertrek van de artistiek leider en de snelle benoeming van een burgemeester als opvolger haalt de angel uit een nog te voeren debat door statenleden over het beschikbaar stellen van extra middelen. Leeuwarden Culturele Hoofdstad 2018 alsnog een succes?

Slechts weinig mensen zijn tevreden met alleen maar een jaar vol met evenementen. We moeten na afloop in een of meerdere opzichten structureel beter af zijn, de erfenis moet uit meer bestaan dan onbetaalde rekeningen. Een onderwerp waarover we de oppervlakkige journalisten van de Leeuwarder Courant niet horen. Ik mag graag een stukje hardlopen en deed 6 van de 11 edities van Loop Leeuwarden mee. De voorzitter van de organisatie, die aan die krant verbonden is, kon kritiekloos laten optekenen dat het aantal deelnemers dit jaar een dipje vertoonde maar dat er alle ruimte voor groei is te beginnen in 2018.  Nu is het deelnemersveld van de halve marathon redelijk overzichtelijk, ik zie weinig dezelfde gezichten elk jaar. De voormalige directeur van de daklozenopvang doet steevast mee en dan heb je het wel gehad. Het doel van het evenement is om mensen in beweging te krijgen. Bij voorkeur niet eenmalig maar structureel. Wat is dan een betere maat voor succes, het aantal eenmalige lopers per jaar of het aantal mensen dat geregeld meeloopt? Het aantal geregelde lopers is beperkt, in dat opzicht is het evenement weinig succesvol.

Noemen we Leeuwarden Culturele Hoofdstad 2018 een succes wanneer er eenmalig veel toeristen komen? Wat mij betreft niet. Menigeen ziet een deel van de bezoekers later terugkomen. Gaat niet vanzelf, daar moet iets voor gebeuren. Ooit kocht ik voor een zacht prijsje het boek Het geheim van loyaliteit, de verborgen kracht achter groei winst en blijvende waarde. Geschreven voor het bedrijfsleven weliswaar, het gaat over klantenbinding. We willen graag volgend jaar de bezoekers voor langere tijd binden, maar hoe? Door de keuze van de kwartiermakers hebben we een joekel van een probleem. De kwartiermakers kozen destijds voor het individueel uit- en aanbesteden van de projecten uit het bidbook in de hoop de kans op succes te vergroten. Geen zogeheten ‘single point of failure’. Helaas zijn de individuele projecten nog steeds gevoelig voor allerlei narigheid waaronder gebrekkige financiering. Een half jaar voor het jubeljaar wordt die plooi naar verwachting alsnog gladgestreken. Resteren nog tientallen gemeenschapsprojecten, georganiseerd door amateurs en semiprofs. Je zou graag willen dat die mensen ook na 2018 dingen blijven organiseren opdat toeristen een reden hebben om weer terug te komen. Daartoe dienen ze over relevante kennis en vaardigheden te beschikken zoals dat ook in het bedrijfsleven geldt. Probleem: we beschikken niet (meer) over een culturele infrastructuur.

Op de website van de regionale omroep zag ik een berichtje voorbij komen dat het Europese Parlement door wil gaan met het benoemen van steden tot Culturele Hoofdstad van Europa. Met strengere eisen omtrent de transparantie van het toezicht. Steden worden niet zoals nu vier jaar vooruit aangewezen maar zes opdat de uitvoerende organisaties tijdig relevante kennis en vaardigheden kunnen verwerven. Het blijft afwachten of de erfenis van het project iets om het lijf gaat hebben.

Culturele chaos?

Liwwadders http://www.liwwadders.nl/culturele-hoofdstad-de-chaos-compleet/ kan ik niet overtreffen. Mijn eerste kennismaking met Friese bobo’s was ten tijde van het Herenakkoord. Een viertal heren had besloten dat het goed voor ons zou zijn wanneer de culturele voorzieningen in Groningen zouden worden geconcentreerd en het agrarisch onderwijs in Friesland. Ik zat voor de toenmalige zuivelschool in de medezeggenschapsraad van de agrarische hogeschool die betrokken was bij dat akkoord. De zuivelschool leidde in het verre verleden de directeuren op voor de destijds talrijke zuivelfabrieken in Friesland. Een ietwat elitaire opleiding vergelijkbaar met de militaire academies. Het succes was gebaseerd op exclusiviteit, selectie aan de poort vanwege beperkte opleidingscapaciteit. Met dat succes was het snel gedaan toen andere instellingen vergelijkbare opleidingen gingen aanbieden. Daar heb ik geleerd dat organisaties maar beter aangepast kunnen zijn voor veranderingen in de externe omgeving. In die tijd werden (hoge)scholen professionele organisaties genoemd, dat was destijds de managementhype.

Een hoogleraar genaamd Henry Mintzberg had een boek geschreven getiteld The Structuring of Organizations. Organiseren is het opsplitsen van een grote taak in deeltaken en het afstemmen van de deelresultaten. De taak is te groot voor een enkeling, er zijn meerdere mensen voor de uitvoering nodig. Je kunt een leidinggevende toezicht laten houden op de uitvoerenden. Je kunt een organisatie inrichten als een machinebureaucratie, bekend van de socioloog Max Weber. In een professionele organisatie werken professionals die expliciet zijn opgeleid voor de uit te voeren taak, denk aan medisch specialisten en advocaten. Professionals kunnen reflecteren op hun eigen handelen waardoor ze betere professionals kunnen worden, amateurs doen maar wat. Het fenomeen lerende organisatie bestond toen nog niet, professionele organisaties zijn niet noodzakelijkerwijs ook lerende organisaties. De gemeente Leeuwarden had een lerende organisatie kunnen zijn ook al zijn de ambtenaren absoluut geen professionals. Kijk hoe de festivals in recreatiegebied de Groene Ster worden georganiseerd.

Af en toe mag ik mee naar de veteranendag van de Koninklijke Marine, later deze maand naar verwachting voor het laatst. Ik kijk, net als bij de festivals in de Groene Ster, naar wat de bedoeling is en de manier waarop het doel wordt bereikt. In de haven kun je de schepen bezoeken met hun wapensystemen en communicatievoorzieningen. De bemanningsleden dienen over relevante kennis en vaardigheden te beschikken, voor de officieren heeft de organisatie een eigen opleidingsinstituut. Naast een harde infrastructuur is er een zachte. Voor het welslagen van een missie waar ook ter wereld wordt er geoefend op procedures, het is wel handig te weten welk instrument ingezet moet worden voor een bepaald doel. Het project Culturele Hoofdstad 2018 is een stuk vreedzamer, mensen organiseren activiteiten om anderen ergens deelgenoot van te maken. Dat is hun culturele missie. Een moedige onderneming gelet op het ontbreken van een harde en zachte culturele infrastructuur. Bestuurders hebben het vaak over de erfenis van het project, na afloop dienen we in meerdere opzichten beter af te zijn dan voor die tijd. Vooropgesteld dat die erfenis uit iets anders bestaat dan onbetaalde rekeningen, heb ik geen idee wat die bobo’s in gedachten hebben en nog minder over de weg daar naartoe.

Voorzitter Wiebe Wieling (snurkend PvdA-lid) van de Raad van Toezicht (RvT) begon zijn onderwijsloopbaan bij de zuivelschool en heeft buiten de sector geen noemenswaardige ervaring opgedaan. Een ander lid is afkomstig van het bedrijf CSK gevestigd op industrieterrein de Hemrik te Leeuwarden. De S staat voor stremsel, nodig om van melk kaas te maken. Een van de twee kwartiermakers die toezicht houdt op z’n eigen bedenksel alsmede de andere kwartiermaker. Je vraagt je af of dit toezichthoudend orgaan ooit de intentie heeft gehad om serieus toe te zien op de ontwikkeling van een kwalitatief goede uitvoeringsorganisatie. Vooropgesteld dat ze weten hoe die eruit moet komen te zien. Een burgemeester mag nu de boel gaan professionaliseren. Ik kan dit allemaal niet meer volgen. Culturele chaos? Bestuurlijke bagger!

 

Noordelijke vooruitgang

Noordelijke bestuurders en beleidsmakers helpen dit landsdeel graag vooruit en bedenken daarom de gekste dingen. Een snelle verbinding met de Randstad zou goed voor het Noorden zijn want elders in Europa is dat ook ooit eens goed uitgepakt. Als beleid bedoeld is om het verschil te overbruggen tussen de huidige situatie en een (politiek) gewenste situatie dan zijn er aannames over oorzaak en gevolg in het geding. Er wordt een causaal verband verondersteld tussen de inzet van een beleidsinstrument en het beoogde resultaat. Het meest recente gedachtespinsel van noordelijke bobo’s is een snelle verbinding op basis van een zogeheten Hyperloop. Van journalisten mag je verwachten dat die de veelal onuitgesproken aannames toetsen op realiteitszin, die van de Leeuwarder Courant vinden het wenselijk de bobo’s naar de mond te praten gelet op een ronkend hoofdredactioneel commentaar een tijdje terug. Ik maak u graag attent op de mening van een hoogleraar mobiliteit van de Technische Universiteit Eindhoven die te lezen valt op de website van de Volkskrant http://www.volkskrant.nl/opinie/hyperloop-lastige-oplossing-op-zoek-naar-een-probleem~a4498736/ . De kans op een snelle verbinding van het Noorden naar de Randstad op basis van een Hyperloop is nul.

Na afloop van verkiezingen voor een nieuwe Tweede Kamer is het een goed gebruik om de (in)formateur een wensenlijstje te sturen, het Noorden deed dat ook. Enige samenhang kon ik er niet in ontdekken, die met de Hyperloop kunnen we doorstrepen. Voor zover ik kan nagaan is het enige project gericht op de vooruitgang van het Noorden het project Region of Smart Factories ( http://www.rosf.nl ). Onder de participerende bedrijven een tweetal dat zich bezighoudt met Big Data waaronder eentje gelieerd aan de Rijksuniversiteit Groningen. Software ontwikkelen op kosten van de samenleving en er vervolgens geld mee willen verdienen, de Noordelijke Ontwikkelingsmaatschappij heeft geen probleem met deze vorm van concurrentievervalsing. Beide bedrijven hanteren een eigen platform, kleine kans dat daar wat mee te verdienen is omdat de rest van de wereld veelal open source software hanteert. Het Internet zoals we dat kennen werd een succes omdat de benodigde infrastructuur in de vorm van webbrowsers en webservers gratis beschikbaar is. Een veel gebruikte webserver is die van de Apache Software Foundation ( http://www.apache.org ). Op die website is ook de bulk van de software te vinden voor Big Data, gedoneerd door de grootste bedrijven en organisaties van de wereld, bewezen spul en goed gedocumenteerd. In Noord-Nederland vinden de mensen het nodig met twee verschillende eigen frutsels aan te komen kakken. Internet werd een succes vanwege het netwerkeffect, hoe meer deelnemende zielen des te meer vreugde. Als het gaat om Big Data dan zal dat effect alhier niet snel gerealiseerd worden.

Voorgaande jaren konden we halverwege de maand mei steevast projecten bezoeken in het kader van de kijkdagen Europa om de hoek. Ik heb geen idee waar we dit jaar in Noord-Nederland een kijkje hadden kunnen nemen, ik heb er werkelijk niks van meegekregen. We moeten helaas vaststellen dat de noordelijke vooruitgang krakend tot stilstand is gekomen.

Reflecteren

Lange weekenden rond feestdagen zijn mooi momenten voor reflectie. Serene rust in recreatiegebied de Groene Ster gaf alle aanleiding tot contemplatie totdat ik ter plekke de stukken in handen kreeg omtrent de wijze waarop het geluid bij Promised Land wordt gemeten. Dat belooft niet veel goeds. Stichting Groene Ster Duurzaam vraagt terecht al jaren om een meetnet voor geluid op basis van Internettechnieken, ook dit keer wordt het verzoek wederom niet gehonoreerd. Gekalibreerde meetapparatuur is peperduur en wordt derhalve niet ingezet. Goedkoop spul dient als signalering en in voorkomende gevallen komt er een controleur met betere spullen om de oorsprong van het geluid vast te stellen. Uiteraard kost die handhaver ook geld, de organisatoren van de festivals moeten het ophoesten. Ten noorden van het festivalterrein loopt een drukke Groningerstraatweg waar dit jaar ook een microfoon wordt opgesteld. Diezelfde weg heeft ter hoogte van de woonwijk Camminghaburen een super stil wegdek, een auto rijdend met een snelheid van tussen de zestig en zeventig km/uur produceert daar zo’n 65 dB aan geluid. De nieuw op te stellen microfoon registreert tientallen decibels aan autoverkeer voordat er een noot is gespeeld. De controleur mag nu bij een vermeende overschrijding van een norm gaan vaststellen of dat door het autoverkeer komt of omdat er te veel muziek wordt geproduceerd. Belachelijke gang van zaken. Er had allang een structurele oplossing kunnen zijn die ook nog eens kostenbesparend is.

Wat komt er bij een meetnet kijken? Een paar palen voorzien van een zonnepaneeltje en een accu voor de stroomvoorziening. Een microfoon, een metertje voor het registreren van de richting en sterkte van de wind. Verder een printplaat met processor en communicatievoorzieningen zoals wifi. De uitdaging zit hem niet in de hardware maar in de software, het systeem moet leren omgevingsgeluiden te herkennen. Het herkennen van patronen in veel gegevens is een tak van sport die bekend staat als Big Data. Big Data is hot, ook in overheidsland. Een halfjaar geleden viel prominent op de voorpagina van de Leeuwarder Courant te lezen dat de NHL Hogeschool een supercomputer had aangeschaft ten behoeve van een expertisecentrum datawetenschappen en dat er een lector Big Data was benoemd. Geen idee wat er gebeurt met die zogeheten Deep Frisian computer, op de website van de hogeschool valt hieromtrent niks te lezen.

We hebben nu de volgende situatie. Een urgent en wederkerend probleem te weten het registreren van geluid geproduceerd tijdens festivals om de vergunning te kunnen handhaven. Geloofwaardig handhaven is een dure grap, maar er is gelukkig een goedkopere structurele oplossing, te weten een op Internettechnieken gebaseerd meetnet. De lokale hogeschool pretendeert iets met Big Data te (willen) doen, een belangrijk item in het openbaar bestuur. Je zou zeggen dat het niet moeilijk moet zijn om verschillende partijen bij elkaar te krijgen voor een fraaie, leerzame oplossing. Het is duidelijk dat de gemeente Leeuwarden nog altijd geen evenement van enige omvang in de openbare ruimte kan organiseren. Over deze trieste vaststelling moeten de bestuurders en beleidsmakers met het oog op 2018 maar eens gaan reflecteren.

Groene Ster buiten beeld

Meer bezoekers en tijdelijke bewoners als Leeuwarden aan inwoners telt, desondanks een ondergeschoven kindje. Het echte recreatieseizoen moet nog beginnen of er is al gedoe in recreatiegebied de Groene Ster. Het zal niemand ontgaan zijn dat het rond het lange weekend van Hemelvaart het stralend mooi weer was in Nederland. Zondagmiddag toog ik naar de kiosk in dat gebied en ik was amper gearriveerd of aanwezigen wezen mij op volle afvalbakken en daar omheen opgestapeld vuil. En die zonnige zondag was nog niet ten einde. Het lijkt wel of dat recreatiegebied voor de ambtenaren van de gemeente Leeuwarden niet bestaat. Kennelijk werpen ze een blik op de plattegrond van de gemeente en denken dat daar verder niks gebeurt. Binnenkort de aftrap van het festivalseizoen met voorafgaand aan Promised Land een optreden van Golden Earring. Ter plekke is niet bekend waar zich dat evenement zal afspelen. De kioskhouder weet nog van niks. De beste man is een ondernemer die in de zomermaanden probeert een jaarinkomen te verdienen, pacht het gebouw en onderhoudt het toiletgebouw dat sinds de aanleg van het gebied geen opwaardering heeft gekend. Het sanitair aldaar is niet meer van deze tijd. Rare situatie, de dagrecreanten financieren via de omweg van de kioskhouder het onderhoud en krijgen daarvoor maar weinig terug. Binnenkort moeten de bezoekers van het in het gebied gelegen dierenpark Aqua Zoo betalen voor het parkeren, het lijkt mij dat het bij de gemeente binnenkomende geld in het gebied wordt besteed.

Genoeg achterstallig onderhoud, planken van bruggen die vervangen moeten worden om maar eens een voorbeeld te noemen. Bij mooi weer moeten natuurlijk elke dag de afvalbakken geleegd worden. Een paar geleden is de Groene Ster opnieuw ingericht met de bedoeling meer publiek te trekken. Dat lijkt gelukt. Samen met iemand anders heb ik namens een gebruikersgroep geparticipeerd in dat herinrichtingsproces. Met de inbreng van buitenstaanders waaronder de kioskhouder viel de herinrichting 6 euroton goedkoper uit dan begroot. Het gebied werd aantrekkelijk voor de komst van het festival Psy-Fi. Elke editie van dat festival is goed voor een economische impuls van enkele miljoenen euro’s. We hebben met een paar man een aardig rendement op onze inspanning weten te realiseren. Toch jammer dat steeds dezelfde mensen bij de gemeente aan de bel moeten trekken, het lijkt wel of het recreatiegebied buiten beeld is en pas op het radarscherm van ambtenaren verschijnt wanneer er klachten worden ingediend. Iets meer betrokkenheid zouden de geregelde gebruikers zeer kunnen waarderen.

 

 

Culturele Hoofdstad een succes?

Als toenmalig raadslid trof ik eens een ambtenaar met een ideaal. De gemeente Leeuwarden een lerende organisatie. Gelet op het aanhoudend ambtelijk geklungel in recreatiegebied de Groene Ster is de missie niet gelukt. De betreffende ambtenaar werkt niet meer bij de gemeente want tegenwoordig financieel directeur van het UMCG, aan de kwaliteiten heeft het niet gelegen. Het tijdloze thema van de lerende organisatie leeft nog steeds als ik de stukjes op de website van Binnenlands Bestuur zie. In de jaren negentig van de vorige eeuw was de lerende organisatie een beetje een managementhype. Die waren er in het bedrijfsleven wel meer dus ik was aangenaam verrast om na de eeuwwisseling een ambtenaar te treffen die weet had van het fenomeen.

Het begon destijds met het boek De Vijfde Discipline van Peter Senge over systeemdenken. Gevolgd door een aantal boeken over de praktische kant van het denken in systemen. Aanleiding was het niet uitkomen van de voorspellingen van de Club van Rome. De opstellers van dat rapport extrapoleerden op dat moment zichtbare trends die vervolgens geen realiteit werden omdat onze wereld niet lineair in elkaar steekt. Openbaar bestuur betreft het overbruggen van het verschil tussen een bestaande situatie en een (politiek) gewenste situatie en daartoe worden beleidsinstrumenten ingezet. Die zijn doorgaans niet effectief want veronderstellen niet zelden een min of meer lineair verband tussen oorzaak en gevolg. Mensen zijn ontevreden over politieke partijen, die pretenderen nogal eens meer dan ze kunnen waarmaken. Om de wereld te kunnen begrijpen zul je moeten kunnen denken in systemen. Ondanks een overvloed aan materiaal om te kunnen leren denken in systemen is het College van B&W van Leeuwarden er nooit in geslaagd om van de ambtelijke organisatie een lerende organisatie te maken.

Maar misschien weet de gemeenschap zichzelf te redden. Vergelijk de bureaucratische prietpraat van Pieter Winsemius van de Wetenschappelijke Raad voor het Regeringsbeleid (WRR) over Friese Vrijheid http://www.lc.nl/friesland/Volledige-Rede-van-Frysl%C3%A2n-22238149.html eens met de harde realiteit van architecte Nynke Rixt Jukema http://finsteropfryslan.frl/natuur/nynke-rixt-jukema-seach-sylskip/ . Heeft burgemeester Crone het gelezen en begrepen? Het project Leeuwarden Culturele Hoofdstad als voertuig of vaartuig voor vriendelijke verandering, dat was het idee. Crone vindt kritiek op de gang van zaken rond het project zuur en gezeur. Als we niet oppassen dan wordt 2018 een jaar vol evenementen zonder blijvend resultaat. Helaas moeten we er bovenop zitten, de gemeente Leeuwarden is net als de voor de uitvoering verantwoordelijke organisatie moeilijk lerend en zeker geen lerende organisatie. Friese vrijheid is trouwens vooral niet afhankelijk hoeven te zijn van bestuurlijk onbekwame bobo’s. Het succes van Culturele Hoofdstad in nog lang niet verzekerd.

Wegwijs op Internet

Gelukkig zijn hengelberichtjes van cybercriminelen goed herkenbaar, soms zelfs aandoenlijk. Consumenten hebben recht op een lager energietarief en moeten dat alleen nog even claimen! Misschien dat er mensen zijn die erin trappen, de meesten zullen wel weten dat je alleen schade claimt bij een verzekeraar.

 

Ook u heeft recht op een lager energietarief!

Geachte meneer of mevrouw

Is het zo dat u al langer dan 1 jaar dezelfde energieleverancier heeft? Dan heeft u recht op een lager energietarief!

Alleen willen de energieleveranciers vermijden dat u dit weet…

Het blijkt dat als klanten meer dan een jaar bij dezelfde energieleverancier zitten wel meer dan €369,- kunnen bezuinigen.

Hieronder claimt u uw lagere energietarief!

Klik hier om verder te gaan!
Wilt u zich uitschrijven bij Nieuwedealtjes? Klik danhier

Ook u heeft recht op een lager energietarief!
24/05/2017 – 07:07
Energiebesparing via Nieuwedealtjes (info@supplydealsmcp.com
Zo’n berichtje vertoont alle kenmerken van een crimineel hengelberichtje. Vreemde koptekst, weinig vertrouwenwekkende afzender en de landingspagina van het webadres is opmerkelijk minimalistisch. Negeren derhalve. Cybercriminelen kunnen kennelijk heel gemakkelijk webadressen aanmaken, een vergelijkbaar berichtje dat ik eerder kreeg was afkomstig van bijna hetzelfde adres maar dan met een letter minder. Ik zal mijn kennis van het naamgevingssysteem van Internet moeten opfrissen, gelukkig bestaat er een goed doch dik boek getiteld ‘DNS and Bind”.
Het IP-adres achterhalen is niet ingewikkeld, gebruikers van Windows staat een stukje software ter beschikking genaamd nslookup, gebruikers van Linux of Unix hanteren het commando host met als resultaat 66.199.233.92 als adres.
IP-adressen volgens het Internet Protocol versie 4 bestaan uit 32 bits opgesplitst in vier groepjes van 8. Met 8 nullen en enen zijn 256 combinaties mogelijk, de adressen lopen uiteen van 0 tot 255. Bij versie 6 van het Internet Protocol worden er 128 bits gebruikt voor de adressering, dat maakt de komst mogelijk van dat Internet of Things waarbij heel veel apparaten een IP-adres kunnen krijgen.
Uiteindelijk is het de bedoeling om de exploitant van een IP-adres te vinden, ga er maar vanuit dat het genoemde IP-adres een zogeheten proxy betreft waar het echte systeem achter schuil gaat. Voor wie hacken wil is het belangrijk te weten dat er wordt gewerkt met poorten, het HyperText Transfer Protocol (HTTP) communiceert middels poort 8080. Andere protocollen communiceren via andere poorten, twee computers kunnen op die manier gelijkertijd met elkaar praten via dezelfde verbinding op verschillende kanalen. Het eerste dat hackers doen bij een systeem is kijken welke poorten open staan en welke software op die poort luistert naar inkomend verkeer. Elk systeem dat participeert in het Internet heeft software aan boord dat de protocolstapel TCP/IP implementeert, in jargon een socket geheten. Voor verschillende programmeertalen zijn er implementaties en boeken met titels als ‘TCP/IP Sockets in Java’ en ‘Java Network Programming”. Je moet even de weg weten op Internet om wat te kunnen.